Balansverslag

Sinds het schrijven van mijn leesautobiografie zo'n twee en een half jaar geleden heb ik me op literair niveau een heel eind ontwikkeld. Dit op verschillende vlakken: ik heb een kijkje kunnen nemen bij boeken van genres waar ik anders niet naar gekeken zou hebben. Dit heeft er voor gezorgd dat ik meer genres ben gaan waarderen. Ik heb echter ook kunnen zien welke boeken absoluut niks voor mij zijn. Een beter zicht op wat ik leuk vind en wat niet. Maar ook heb ik geleerd meer inzicht te verwerven in de diepere betekenis van een boek. Dit heeft een aantal boeken een stuk vermakelijker gemaakt dan wanneer ik ze slechts oppervlakkig had gelezen. Daarnaast heb ik een beter beeld gekregen van het Nederlandse literatuurlandschap. Ik dacht eerst dat het maar een saaie bedoening was, maar dit beeld is zeker veranderd. In mijn bovenbouwjaren heb ik veel Nederlandse boeken gelezen waar ik van genoten heb, en enkele zijn tot mijn favorieten gaan behoren. En er zijn nog boeken die ik via de lessen heb leren kennen, maar nog niet gelezen heb en wel graag wil lezen.
Een aantal boeken waar ik het meest van genoten heb, zal ik nu noemen. Te beginnen met VSV van Leon de Winter. Dit boek vond ik om te beginnen interessant door de keuze van bestaande personen als personages in het boek. Daarnaast staat het verhaal vol met ingewikkelde verbanden, die gelukkig wel te volgen zijn. En daarnaast bevat het boek nog een thema over het beteren van jezelf. Dit zowel voor Max Kohn als voor Theo van Gogh. Dit boek was voor mij de eye-opener van de Nederlandse literatuur: het was het leukste boek dat ik in een tijd gelezen had. Dit was een fictief boek. Een non-fictief boek waar ik erg van genoten heb, is Oorlog en Terpentijn. Als ik het me goed herinner voor het eerst dat ik zo'n groot non-fictief boek gelezen had, en ook deze heeft mijn ogen geopend. Dit maal voor een heel genre. Een schrijnend en zeer droevig verhaal over een man voor wie het leven niet goed geweest is. En de visie van de schrijver, die zijn grootvader beter leert kennen en begrijpen. Een daarnaast ook over de gruwel van oorlog. Dit is nu een van mijn favorieten geworden, en tevens heb ik ervan geleerd dankbaar te zijn voor het feit dat ik in zo'n rustig en vredig gebied leef. Een derde boek dat ik wil highlighten is Max Havelaar. Nog een eye-opener: dit boek heeft mij getoond hoe oude literatuur ook nog erg leuk kan zijn om te lezen. Hierin komt ook weer wat historische gruwel naar voren, ditmaal in de vorm van het onrecht dat Nederlanders vroeger in Nederlands-Indië hebben begaan. Wederom maakt dit mij dankbaar voor mijn vredige leefomgeving. Deze drie zijn niet de enige waar ik van genoten heb, ik heb deze specifiek gekozen om te laten zien hoe ik verschillende soorten boeken meer ben gaan waarderen.
Natuurlijk waren niet alle boeken leuk. Er zijn twee boeken die op mij erg saai zijn overgekomen, en een die ik ronduit vreselijk vond. "Ik was nooit in Isfahaan" vond ik weinig interessant, voornamelijk door het feit dat ik de meeste verhalen niet echt begreep. De tweede was "De Aanslag", maar dit begrijp ik achteraf gezien niet zo goed. Terugkijkend klonk het verhaal wel interessant. Het zou kunnen dat de hoofdpersoon mij niet aanstond, dat hij veel zeurde of zo, of misschien trok het taalgebruik mij niet aan. Dit ga ik voor het mondeling nog uitzoeken. Het boek waarvan ik echter nog precies weet waarom ik het vreselijk vond, is "Een Schitterend Gebrek". Ik vond de hoofdpersoon onuitstaanbaar. Voor mij was ze een vreselijke zeurkous en nam ze verschillende domme beslissingen die ik begrijp, maar waar ik geen begrip voor heb. Door het boek heen komen was voor mij een hele opgave, wat bij een boek niet zo zou moeten zijn. Een boek lezen moet leuk zijn.
Naast het feit dat ik een beter beeld heb gekregen van hoe het Nederlands literatuurlandschap eruit ziet, heb ik van literatuur zelf een ander beeld gekregen. Aan het begin van de vierde klas las ik alleen omdat ik van spannende en/of grappige verhalen. Door de jaren heen ben ik meer oog van krijgen voor diepere betekenissen in boeken, en heb daarmee veel boeken voor mezelf een stuk leuker kunnen maken. Zo heb ik VSV gelezen als simpelweg een erg spannend en gecompliceerd verhaal. Maar bij de voorbereiding op het mondeling heb ik ook gelezen dat er nog een dieper thema in het boek zit, namelijk dat van verbetering van jezelf. Dit had ik er toen niet uitgehaald, maar dergelijke dingen kan ik tegenwoordig wel in boeken vinden. Uit "Kaas" heb ik zelfstandig de boodschap kunnen vissen: dat je niet meer moet willen doen dan wat binnen je macht ligt.
Bij het maken van dit blog zijn niet alle opdrachten even voorbeeldig uitgevoerd. In een aantal gevallen was er sprake van een te late start, met name bij de creatieve opdrachten. Hierdoor kwam soms niet geheel naar voren in hoeverre ik een boek begrepen heb, ook als dat wel zo was. Verder heb ik me wel goed kunnen uitdrukken in de opdrachten, wat betreft begrip van een boek.
Zoals ik al eerder zei: er zijn boeken die ik voor mijn leeslijst niet gelezen heb, maar die ik nog wel graag ooit lezen wil. Dit zal ik later ook zeker doen. Lezen is nog altijd een grote hobby van me, en mede dankzij de Nederlandse literatuurlessen ben ik er anders naar gaan kijken en heb ik tevens mijn interesse verbreed. Ik zal meer lezen uit meer genres en meer diepgang vinden, wat mijn leeservaring zal verbeteren. Tevens zal het feit dat ik meer diepere betekenissen in boeken kan vinden betekenen dat ik er meer lessen in kan vinden, wat levensverrijkend kan werken.