Lezen is een van mijn grote hobby's. Als ik tijd over heb, doe ik het erg graag en vaak. Op een lekker comfortabel, rustig plekje, en ik ga helemaal in het boek op. Tijdstip of plaats maakt niet uit. Als ik een boek lees, doe ik het voor mijn plezier. Ik heb het graag spannend, fantasievol, soms grappig. Een complexe verhaallijn met veel onverwachte acties en originaliteit. Dan kan ik er echt van genieten. Vaak zijn het ook Engelstalige boeken.
Vroeger was dit wel anders. Toen las ik helemaal niet zo vaak, en veel simpelere boeken. En natuurlijk in het Nederlands. Het was ook niet noodzakelijk spannend. Dingen zoals Pietje Bell, Dolfje Weerwolfje en de Griezelbus.
Een overgang naar literatuur voor hogere leeftijden was Harry Potter. Dat was een echte eye-opener. Dat was zo spannend en fantasievol, dat was iets nieuws voor mij. Dat was in de laatste zomervakantie voor de middelbare school. Daarna begon ik langzaamaan steeds meer boeken te lezen voor jongeren van 12 jaar oud, zoals de Grijze Jager en Percy Jackson.
Iets meer dan een jaar later kwam de overgang naar Engels. Dit kwam doordat ik sowieso al goed was in Engels, maar voornamelijk door mijn moeder, die Engelse boeken voor mij begon te kopen uit de serie Heroes of Olympus. Dit leidde ertoe dat ik zelf ook Engelse boeken begon te kopen, en daarbij ook meer volwassen boeken. Ik was toen inmiddels veertien.
Mijn eerste volwassen boek was Lost in a Good Book, door Jasper Fforde. Dit is nu mijn favoriete schrijver, en ik ben nu driftig bezig al zijn boeken te lezen. Ook lees ik veel van Terry Pratchett, verschillende boeken van andere schrijvers, en kan ik nog steeds genieten van de eerdergenoemde boeken die ik als twaalfjarige las. Waar het om draait bij mij, is dat het verhaal goed en origineel is, en de schrijver leuk schrijft, zodat mijn aandacht erbij blijft. Dan kan ik echt in het verhaal opgaan.
Het feit dat ik voornamelijk in het Engels lees, is makkelijk te verklaren. Er zijn weinig Nederlandse schrijvers die boeken schrijven die mij interesseren. Dan kom ik dus al gauw op buitenlandse auteurs uit. En als je je nu afvraagt waarom ik geen vertalingen neem, dit is omdat in vertalingen veel van het taalgebruik van de schrijver verloren gaat. Dit wil ik niet, omdat ik het taalgebruik van een boek ook belangrijk vind. Bovendien heb ik simpelweg een voorkeur voor de Engelse taal, ook dat komt van mijn ouders.
Boeken die ik lees, zijn vaak fantasy of science-fiction. In ieder geval altijd spannend. Ik vind het ook leuk als er humor in het verhaal verwerkt zit, maar dit is niet noodzakelijk om het voor mij leesbaar te maken. Niet alleen een goed verhaal zorgt ervoor dat ik wil blijven lezen, maar ook de taalvaardigheid van de schrijver. Vooral als daar kleine taal- of woordgrapjes mee gemaakt worden, of als het de spanning verhoogt. Als voorafgaande ontbreekt kan dit er voor zorgen dat ik een boek niet leuk vind, al is het verhaal nog zo goed.
Andere dingen die mijn leesplezier en interesse in een boek kunnen veranderen zijn ongeïnspireerde verhalen, teveel sentimenteel gezwam, en actie die te lang op zich laat wachten. Met dit laatste bedoel ik dat een verhaal veelbelovend begint, en er dan voor een hele tijd niks in gebeurt. Dan kan het zijn dat het boek goed is, maar dan verlies ik geheel mijn interesse. Een goed voorbeeld zijn de boekjes die we te lezen krijgen voor Duits en Engels, die speciaal geschreven zijn voor mijn leeftijd. Ze gaan bijna altijd over psychologische puberproblemen. Daar heb ik nou een hekel aan.
Ik denk dat mijn leesniveau ergens tussen 3 en 4, categorie 15-19 jaar in ligt, al is dit moeilijk te bepalen door mijn voorkeur voor Engelse literatuur.
Het lezen voor de lijst lijkt me erg interessant, vooral omdat ik erg weinig Nederlandse literatuur gelezen heb. Ik denk alleen niet dat alle boeken op de lijst iets voor mij zijn. Ik heb van andere mensen die deze boeken al gelezen hebben gehoord dat de boeken helemaal niet van mijn voorkeur, en qua schrijfstijl al helemaal niet. Gefocust op psychologische en emotionele onderwerpen, dat is helemaal niks voor mij. Maar oude klassiekers lijken mij erg interessant om te lezen.
Hierbij eindig ik mijn leesautobiografie.
