Dit werk is van M.C. Escher, en het heet Relativity. Het is voltooid in december 1953. In dit werk zijn drie terrassen te zien, die allemaal verbonden lijken te zijn met trappen. Maar als je goed kijkt, zie je dat het een onmogelijke situatie is. Er zijn namelijk drie zwaartekrachtbronnen, en die lopen door elkaar. Elk terras staat voor een van de zwaartekrachtbronnen. De figuren lopen heen en weer tussen de terrassen, daarbij ook van de ene zwaartekrachtbron naar de andere lopend.
De reden dat ik dit werk gekozen heb, is dat het in bepaalde aspecten gelijkenis vertoont met het verschijnsel in het tekstfragment. Daar wordt een buizenstelsel omschreven, alsof het door Escher ontworpen is. Ook dat buizenstelsel doet erg onrealistisch aan, en lijkt aan sommige kanten niet te kloppen. De buizen die om elkaar heen slingeren en zich in elkaar verliezen, lijken wel een beetje op de zwaartekrachtbronnen in Relativity. Die doen hetzelfde. Op een trap in het midden boven, lopen twee mannetjes dezelfde trap op. Het ene mannetje loopt echter volgens de ene zwaartekrachtbron, en het andere mannetje volgens de andere. Als de rechter van de twee onderaan de trap is (vanuit zijn perspectief), staat hij weer in een ander zwaartekrachtveld. Oftewel: De zwaartekrachtvelden kronkelen om elkaar heen en verliezen zich in elkaar. In het geval van de buizen echter letterlijk, hier is dat een stuk figuurlijker en abstracter.
Als je verder goed kijkt, zie je dat de zwaartekrachtvelden en -bronnen op onverwachte plekken steeds weer de kop op steken. Ook dit doen de buizen volgens het fragment: Onverwacht achter vanalles opduiken. Dit is ook weer te zien in het midden boven, maar duidelijker nog iets links van het midden. Daar zie je een mannetje van een trap af komen die hij net opgeklommen is. Die trap staat gelijk met het terras linksboven. Als hij doorloopt, komt hij een deur in de vloer tegen. Deze deur ligt gelijk met het terras rechtsonder. Ook al zie je op het eerste gezicht iets wat er hoogstens raar uitziet, kun je bij betere bestudering ontdekken dat hier 2 zwaartekrachtvelden de kop op steken. Pas bij deze tweede blik zullen de 2 aanwezige zwaartekrachtbronnen opgemerkt worden. Oftewel: ze komen onverwachts tevoorschijn, net als de buizen. Wederom weer op een abstractere manier, natuurlijk, maar wel hetzelfde.
Dus: op elkaar lijken, dat doen de buizen en zwaartekrachtbronnen/-velden.
